De eerste aanmelding was online waarbij ik veel formulieren in moest vullen en een verklaring toe moest voegen waarom ik een patentonderzoeker wou worden en wat mijn technische kwaliteiten waren. Een maand na mijn applicatie was ik uitgenodigd voor mijn eerste interview. Hier testen ze je technische kennis, analytische kwaliteiten en taalkwaliteiten. Het interview was voornamelijk in Engels, maar twee keer tijdens het interview wisselden ze ineens naar Duits en Frans. Ze vroegen vragen over mij en mijn werk in die talen, en vroegen me ook ter plekke twee documenten te vertalen (een technisch, een kratenartikel) Bij de analytische test krijg je 15 minuten om zoveel mogelijk van een patentdocument te lezen als je kan, daarna vragen erover te beantwoorden zonder mijn notities of het originele document. Ik moest de algemene structuur uitleggen, en daarna vroegen ze om moeilijkere details, bijvoorbeeld over specifieke vergelijkingen op specifieke pagina's. Ik moest ook bespreken hoe dat patent samenhang vertoonde met andere ontdekkingen die ze aan me suggereerden. Ik had daarna een technische assessment met een specialist in mijn gebied. Ze vroegen een heleboel kennisgebaseerde informatie die (naar mijn mening) gefocused waren op de inhoud van het eerste jaar van mijn diploma en waar ik moeite mee had om ze naar boven te halen. Ik ben ook uitgenodigd voor een tweede gesprek. In dit gesprek besprak ik mijn motivatie om me aan te melden voor de rol van een directeur, een vertegenwoordiger van het personeel of een lid van het HR-team. Eerder moest ik een online persoonlijksheidsvragenlijst invullen, en ik kreeg de indruk dat ze al een mening over me hadden gevormd voor ze me hadden ontmoet. De vragen waren heel direct, persoonlijk en soms raar. Het was een aparte interviewstijl waar ik me niet heel makkelijk bij voelde. Ze hebben ook mijn talenkennis op dit punt getest. Na dit interview moest ik een volledig medisch onderzoek met een dokter ondergaan. Door het sollicitatiegesprek heen bleef iedereen vragen waarom ik naar Den Haag wou verhuizen om mezelf bij de EPO aan te sluiten. Het was alsof ze me wouden ontmoedigen van verder te gaan met de aanmelding. Ik neem aan dat ze een laag behoud van jong, internationaal personeel hebben en daarom zeker willen weten dat de mensen die ze aannemen blijven.